Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ.κ. Σεραφείμ.
(Απομαγνητοφωνημένο κήρυγμα. 25 Ιουλίου 2022)
Για μία ακόμη φορά καλούμαστε να αντιμετρηθούμε με αυτό το χαριτωμένο πρόσωπο, το λαοφίλητο πρόσωπο, το κοσμοαγάπητο πρόσωπο της Αγίας Παρασκευής η οποία έζησε στις αρχές του 2ου αιώνος σε μία σκληρή και βάναυση ιστορική περίοδο κατά την οποία η ελευθερία του προσώπου ήταν κάτι ανύπαρκτο και απροσπέλαστο. Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είχαν καμία σχέση με την σημερινή πραγματικότητα… Η Αγία αποφάσισε να γίνει ευαγγελίστρια Ιησού Χριστού, ακολούθησε το Ευαγγέλιο και την αποστολική καταξίωση και έγινε άγγελος του Ευαγγελικού μηνύματος στον κόσμο της ειδωλολατρίας. Ήταν μία πράξη γενναιοφροσύνης και ταυτόχρονα υπεροχικής υπερβάσεως και το αποτέλεσμα του ευαγγελικού μηνύματος ήταν να συλληφθεί από τον αυτοκράτορα Αντωνίνο Πίο, να υποστεί βάσανα και τέλος να κατακτήσει τον σκληρόκαρδο εκείνο ηγεμόνα με το μεγάλο θαύμα της θεραπείας του, όταν τυφλώθηκε από τις αναθυμιάσεις της καμίνου μέσα στην οποία έριψε την παρθένο και μάρτυρα». Η θεραπεία εκείνη έκανε τον σκληρόκαρδο εκείνο ηγεμόνα να αλλοιωθεί πνευματικά όπως
καταγράφεται και ιστορικά…
Στην συνέχεια ο Μάρκος Αυρήλιος οδήγησε την Οσία στο αμφιθέατρο της Ρώμης, το Κολοσσαίο, όπου, μετά την ομολογία της, την αποκεφάλισε… Μάλιστα τεμάχιο Ιερού Λειψάνου της Αγίας μετέφεραν οι πρόγονοί μας
από το Κατιρλί της Προποντίδος, στον νέο Ναό που πύργωσαν στην πόλη του Πειραιά και το έχουμε «ως θησαυρό πολυτίμητο». Αν και η Αγία Παρασκευή έζησε τον 2ο αιώνα και θα έπρεπε να έχει λησμονηθεί, αυτό το πρόσωπο είναι και σήμερα κοντά μας, σε άπειρες πόλεις και χωρία της Ορθοδόξου Ελλάδος και όλης της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Δεν υπάρχει πόλη, δεν υπάρχει Ναός, δεν υπάρχει χώρα στον να μην τιμάται η
Οσιοπαρθενομάρτυς Παρασκευή…
Πανηγυρίζοντας την μνήμη της, δεν τιμούμε ένα νεκρό πρόσωπο του
παρελθόντος, αλλά μία ζώσα ύπαρξη του παρόντος και του μέλλοντος. Μία ψυχή που βρίσκεται αυτή τη στιγμή μαζί μας, που προστρέχουμε στη δέησή της, που εκζητούμε τη μεσιτεία της, που εμπνεόμαστε από το σθένος, την
γενναιοψυχία και τον ηρωισμό της υπάρξεώς της. Δεν τιμούμε ένα πρόσωπο που έζησε κάποτε, αλλά μία ζωντανή ψυχή που εμπνέει και οδηγεί τη ζωή μας, που χαριτώνει την ύπαρξη μας, που η ζωή της, η παρθενία της, η
ευσέβειά της, η πιστότητά της, η αφιέρωσή της, η γενναιοκαρδία της, το σθένος της υπάρξεώς της εμπνέουν και οδηγούν και κάθε άνθρωπο καλής θελήσεως.
Διαχρονική, λοιπόν, η Αγία Παρασκευή και διαχρονία είναι η ζωή της
και διαχρονικό το μήνυμά της. Τίποτα δεν μπορεί να εισφέρει ο κόσμος μας