«Όπως ο γονιός που έκανε παιδιά νιώθει την υποχρέωση
να τα βοηθήσει, έτσι και ο Θεός που μας δημιούργησε και μας έχει παιδιά Του
ενδιαφέρεται και Αυτός για μας και νιώθει την ανάγκη να μας βοηθήσει. Ναι,
είναι υποχρεωμένος γι’ αυτό» (Ιερομ. Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου του
Αγιορείτου, Άγιον Όρος).
Ο λόγος του οσίου Παϊσίου που τον εξέφραζε κάθε φορά που
κάποιοι αμφισβητούσαν την Πρόνοια και την Αγάπη του Θεού για τον κόσμο του
είναι απόλυτος. Κι είναι απόλυτος γιατί ο ίδιος ο Θεός τον έχει επανειλημμένως
βεβαιώσει που είναι η Αυτο-αλήθεια, αλλά και γιατί επίσης ο άγιος Παΐσιος είχε
προσωπική εμπειρία της Πρόνοιας και της Αγάπης αυτής του Θεού, σε βαθμό που
ομολογούσε: «Είμαι σίγουρος χίλια τοις εκατό, αν δώσω τώρα σε κάποιον αυτό
το πλεκτό που φορώ, μέχρι να πάω στο καλύβι μου, ο Θεός θα μου στείλει άλλο!»
«Ο Θεός αγάπη εστί» αποκαλύπτει ο λόγος του Θεού με αποκορύφωση της αγάπης
Του την ενσάρκωση ως ανθρώπου του Υιού και Λόγου Του Ιησού Χριστού και τη
Σταυρική θυσία Του προς χάρη των ανθρώπων. Κι όχι μόνο τούτο! Διαρκώς προσφέρει
την κενωτική αυτή αγάπη, «πάντοτε μελιζόμενος και ουδέποτε δαπανώμενος»
μέσα από το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, ώστε να μπορεί να τρέφεται για να
ζει ο πιστός που Τον έχει αποδεχτεί στη ζωή του.
Ο Κύριος μάλιστα ήταν Εκείνος που άνοιγε τα μάτια των
ανθρώπων για να βλέπουν την πανταχού παρουσία της ενέργειας του Τριαδικού Θεού
πολλαπλασίως στους ανθρώπους, αλλά και σε όλα τα κτίσματά Του, ό,τι υφίσταται
σ’ αυτό που λέμε κόσμος, ορατός και αόρατος. Δεν υπάρχει οτιδήποτε δηλαδή ως
δημιουργία που να μη διακρατείται από Εκείνον και να μην τίθεται σε λειτουργία
με τρόπους ανεξερεύνητους τις περισσότερες φορές για τους ανθρώπους προς χάριν
ακριβώς των ανθρώπων. «Ο Θεός είναι Αυτός που δίνει ζωή και πνοή και τα πάντα»
ήταν το πρώτο που κήρυξε στους Αθηναίους ο απόστολος Παύλος, γεγονός που
σημαίνει ότι τελικώς βρισκόμαστε οι άνθρωποι και όλη η φύση μέσα στην αγκαλιά
της αγάπης του Θεού, η αγάπη Του είναι αυτή που έχει τον πρώτο και τον
τελευταίο λόγο σε όλα τα κτίσματα, έστω κι αν η αμαρτία και η κακία ημών των
ανθρώπων θολώνει τόσο τον νου μας ώστε ζώντας μέσα στο σκοτάδι της άγνοιας να
μη βλέπουμε και να μην αισθανόμαστε την αγάπη Του αυτή. «Από Αυτόν και δι’
Αυτού και σε αναφορά προς Αυτόν δημιουργήθηκαν τα πάντα» επιμένει όμως να μας
λέει ο θεόπνευστος λόγος της Γραφής, για να τονίσει κατεξοχήν όπως είπαμε την
ξεχωριστή Πρόνοια του Πατέρα Θεού στα λογικά κτίσματά Του, τα δημιουργημένα «κατ’
εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» Εκείνου. «Και οι τρίχες της κεφαλής σας είναι
αριθμημένες από τον Θεό» απεκάλυψε ο Κύριος, ο Οποίος αδιάκοπα έλεγε ότι «αν ο
Θεός φροντίζει ακόμη και το παραμικρότερο χορταράκι του αγρού που σήμερα
υπάρχει και την επομένη γίνεται προσάναμμα σε φούρνο, πόσο περισσότερο
φροντίζει εμάς τους ανθρώπους;»
Και ποιο άλλο βεβαιώνει αυτήν την εγγύτητα του Θεού και
την έγνοια Του για τον άνθρωπο από το συγκλονιστικότερο γεγονός στην ανθρώπινη ιστορία της ίδιας της παρουσίας Του στον
κόσμο, προκειμένου προσλαμβάνοντας τον άνθρωπο μέσα στην ανθρώπινη πια φύση Του
να τον καταστήσει ένα μ’ Εκείνον; Δεν είμαστε απλώς δίπλα Του, είμαστε μέσα σ’
Εκείνον και Εκείνος μέσα σ’ εμάς, εφόσον βεβαίως είμαστε βαπτισμένοι στο άγιο
όνομά Του και μετέχουμε με επίγνωση των μυστηρίων Του εν Εκκλησία, οπότε κανείς
και τίποτε δεν μπορεί να διακόψει την αγάπη Του αυτή. Κατά συνέπεια,
επανερχόμενοι στον λόγο του αγίου Παϊσίου, η βοήθεια του Θεού απέναντί μας δεν έχει τον χαρακτήρα
μίας προσφοράς ενός πλουσίου σε έναν φτωχό, μίας απλής ελεημοσύνης δηλαδή, αλλά
ενός ξεχειλίσματος μιας καρδιάς που δεν μπορεί να μην αγαπά και να μην ελεεί τα
ίδια τα παιδιά Του, σαν τον γονιό που θυσιάζεται για χάρη των δικών του
παιδιών. Πρόκειται για «υποχρέωσή» Του κατά τον λόγο του οσίου, για μία
«οφειλή» κατά τον απόστολο Παύλο. Όταν ο απόστολος διερμηνεύοντας την εντολή
του Χριστού λέει ότι ο χριστιανός είναι υποχρεωμένος, οφείλει, να αγαπά τους
πάντες – «μηδενί μηδέν οφείλετε ει μη το αγαπάν αλλήλους» – πόσο
περισσότερο ισχύει τούτο για Εκείνον που έχει δώσει μία τέτοια εντολή;
Ναι, λοιπόν, ο Θεός είναι υποχρεωμένος να μας αγαπά, να
μας βοηθάει, να μας προσέχει, να μας προστατεύει, γιατί η Αγάπη είναι το
περιεχόμενο της ζωής Του. Το πρόβλημα όμως ως γνωστόν δεν είναι αυτό. Το
πρόβλημα είμαστε εμείς οι άνθρωποι που παρόλη την αγάπη και τη φροντίδα του
Θεού απέναντί μας, εμείς ζούμε μέσα στο σκοτάδι της άγνοιας λόγω της αμαρτίας
μας. Σαν τους τυφλούς που μπορεί να υπάρχει ο ήλιος εκείνοι όμως δεν τον
βλέπουν. Γι’ αυτό και το ζητούμενο είναι να παρακαλούμε τον Θεό να μας
προσθέτει πίστη, ώστε να ανοίξουν λίγο τα μάτια μας και να δούμε όλο το
μεγαλείο της αγάπης Του και της στοργικής αγκαλιάς Του. Τα λόγια πάλι του οσίου
Παϊσίου μας παρηγορούν και μας προσανατολίζουν. Έλεγε: «Τι σιγουριά νιώθει
το παιδί στην αγκαλιά της μάνας! Μεγαλύτερη αισθάνεται ο πιστός στην αγκαλιά
του Θεού! Τώρα νιώθω τη χαρά του παιδιού στην αγκαλιά της μάνας του. Είναι η
αγκαλιά του Θεού σαν τον παράδεισο. Παύει και η ευχή, παύουν και όλα. Ζεις
στον παράδεισο».