-1280x720.jpg)
Η επιφυλακτικότητα του μαθητή του Κυρίου Θωμά απέναντι
στην ομολογία των άλλων μαθητών ότι ανέστη ο Κύριος γίνεται πάντοτε αφορμή
προβληματισμού για το μεγάλο θέμα της δυσπιστίας κι ακόμη και της απιστίας.
Διότι η πίστη και η απιστία είναι τα θέματα που ταλάνισαν, ταλανίζουν και θα
ταλανίζουν πάντοτε την ανθρωπότητα, η οποία σ’ ένα μεγάλο ποσοστό έχει
συνηθίσει να βαδίζει με βάση τις αισθήσεις και τη λογική της, ακόμη δε
περισσότερο με βάση, ιδίως όσον αφορά τους περισσότερο μορφωμένους ανθρώπους,
με βάση το δικό τους θέλημα και το «έτσι μ’ αρέσει»! Στο θέμα μάλιστα της πίστεως στον Ιησού Χριστό
εκεί τα πράγματα δυσκολεύουν πολύ, διότι η πίστη αυτή απαιτεί όχι μία απλή
διανοητική αποδοχή, αλλά κυριολεκτικά αλλαγή της ζωής, μετάνοια ως επιστροφή
προς τον Θεό, κάτι που προσκρούει οδυνηρά στα πάθη του ανθρώπου και τον άμετρο
εγωισμό του.
Η απιστία του Θωμά βεβαίως χαρακτηρίζεται από την
Εκκλησία μας ως «καλή απιστία» – «ω, καλή απιστία του Θωμά»! Μπορεί σε πρώτη
φάση να είχε εγκλωβιστεί στην απομόνωσή του λόγω της προτεραιότητας που έδινε
στη λογική του, βασισμένη στις αισθήσεις του: «εάν μη ίδω ου μη πιστεύσω», όμως
στη συνέχεια θέτει εν αμφιβόλω το δικό του θέλημα, ερχόμενος σε κοινωνία με
τους άλλους μαθητές, για να μετάσχει κι αυτός στην έκπληξη: την όραση του
αναστημένου Χριστού! Κι αυτό σημαίνει ότι η καλή απιστία μπορεί να έχει το
χαρακτηρισιτικό της αμφιβολίας, όμως αφήνει κι ένα περιθώριο για κάτι άλλο,
αφήνει ένα περιθώριο στην… ταπείνωση! Δεν «τσιμεντοποιεί» δηλαδή τη βούληση
του ανθρώπου, διότι τελικώς κυριαρχεί η αναζήτηση της αλήθειας!
Η άλλη απιστία όμως, η «κακή» θεωρούμενη, είναι αυτή που
έχει το στοιχείο της απολυτότητας, συνεπώς και το στοιχείο της ελλείψεως της
αυτογνωσίας – άνθρωπος «μπετόν αρμέ» όπως λέγεται δεν μπορεί να θεωρηθεί ως
ψυχικά υγιής και «πετάει στα σύννεφα» των λογισμών του! Στην πραγματικότητα
όμως η εμπειρία δείχνει ότι η όποια απολυτότητα της απιστίας κρύβει παγιωμένες
συνήθειες αμαρτωλού τρόπου ζωής, με την έννοια ότι ο άπιστος αυτός έχει
προσανατολίσει τη βούλησή του αποκλειστικά στις «ηδονές του βίου»,
εκδαπανώμενος σ’ αυτές! Κολλημένος λοιπόν στην αμαρτία του κόσμου αδυνατεί να
φανταστεί ότι υπάρχει και το πέραν της λάσπης – δεν θέλει να αναπνεύσει τον
αέρα του Ουρανού!