Ομολογούμε
την πίστη μας στον Χριστό – γεγονός που οδηγεί στη σωτηρία μας: τη ζωντανή
σχέση μας μ’ Εκείνον – όταν το στόμα μας εκφράζει το περιεχόμενο της καρδιάς
μας. «Εάν ομολογήσης εν τω στόματί σου Κύριον Ιησούν και πιστεύσης εν τη καρδία
σου… σωθήση». Είμαστε του Χριστού δηλαδή και το ομολογούμε, όταν πρωτίστως η
ζωή μας κι έπειτα ο λόγος μας αποτελούν τη διαρκή παραπομπή στο πανάχραντο
πρόσωπό Του. Να μας βλέπουν οι άνθρωποι και να έχουν την αίσθηση ότι βλέπουν
τον ίδιο τον Χριστό: αυτό είναι η αληθινή ομολογία Χριστού. Τότε ο χριστιανός έχει
γίνει, καθώς λέει ο απόστολος, «επιστολή Χριστού, γινωσκομένη και
αναγινωσκομένη» από όλους. Αν όμως υφίσταται λόγος ομολογιακός χωρίς να
υποστηρίζεται από τη ζωή, τότε εκεί βρισκόμαστε μπροστά στον ίδιο τον
Φαρισαϊσμό. Κι ο Φαρισαϊσμός το μόνο που έχει εισπράξει από τον Κύριο είναι τα φοβερά «ουαί» της
υποκρισίας!
Χρόνος ανάγνωσης 1 λεπτό