Όποια κι είναι η
κατάσταση που μπορεί να βρεθούμε στον κόσμο τούτο, ευχάριστη αλλά και
δυσάρεστη, το ζητούμενο είναι το πνεύμα
μας να βρίσκεται σε μία διαρκή κίνηση πορείας και αναζήτησης του θελήματος του
Θεού. Δεν επαναπαυόμαστε δηλαδή στις ευχάριστες στιγμές και καταστάσεις
μας, δεν «τα βάφουμε μαύρα» και δεν απελπιζόμαστε στις δυσάρεστες στιγμές και
τις όποιες θλίψεις και δοκιμασίες μας. Κι αυτό γιατί τίποτε από αυτά δεν έχει
μόνιμο χαρακτήρα. Αυτό που μας καταβάλλει τη μια στιγμή, την άλλη ήδη έχει
ξεπεραστεί, όπως και αυτό που μας χαροποιεί και μας πάει στα ουράνια, ήδη έχει
αλλάξει! «Παράγει γάρ τό σχῆμα τοῦ κόσμου
τούτου» – ή «τά πάντα ῥεῖ» κατά
τον σοφό λόγο του Έλληνα φιλοσόφου.
Στην πραγματικότητα πρόκειται γι’ αυτό που ο ίδιος ο
Κύριος έχει δώσει ως εντολή: «ζητεῖτε πρῶτον
τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην Αὐτοῦ» και όλα τα υπόλοιπα
επίγεια «προστεθήσεται ὑμῖν»! Όπως
και γι’ αυτό που απαρχής, ήδη από την Παλαιά Διαθήκη, έχει δοθεί ως βασική
κατεύθυνση του ανθρώπου, ως αδιάκοπος προσανατολισμός και οδός ζωής: «Ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς
ψυχῆς και ἐξ ὅλης τῆς καρδίας καί ἐξ ὅλης τῆς διανοίας καί ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος∙
καί τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν». Βρισκόμαστε στο πνευματικό επίπεδο κατά το
οποίο όλα τα προβλήματα υπερβαίνονται και ο πιστός άνθρωπος νιώθει να αναπνέει
το οξυγόνο της ελευθερίας του Πνεύματος του Θεού. Για τον απλούστατο λόγο ότι
οι λογισμοί που ταλαιπωρούν «ἕως θανάτου» μερικές φορές τον άνθρωπο χάνουν την
όποια αρνητική δυναμική τους – μπαίνουν στην υπακοή του Χριστού, εκεί που
εμφανίζεται η νοερή αίσθηση της χάρης του Θεού – η καρδιά έχει βρει τον «τόπο»
της.