Αδελφέ μου αγαπητέ, σε
χαιρετώ και σε ασπάζομαι εκ μέσης καρδίας. Αφορμή για να σου γράψω αυτό το
γράμμα ήταν που έμαθα ότι ταλαιπωρείσαι από πρόβλημα με την υγεία σου, υπό την
έννοια ότι σε απασχολεί πολύ η εξέλιξή
της, την οποία εκλαμβάνεις πρωτίστως αρνητικά – προβλέπεις τα χειρότερα, όπως
δυστυχώς συμβαίνει και με τους περισσοτέρους μας σε αντίστοιχες περιπτώσεις.
Αυτό βέβαια είναι θέμα ιατρών, οι οποίοι είναι και οι μόνοι αρμόδιοι για να σε
πληροφορήσουν, κι αν κάπου δεν συμφωνούν μεταξύ τους επιλέγεις τη γνώμη εκείνου
που του έχεις μεγαλύτερη εμπιστοσύνη.
Με δεδομένο όμως
ότι εσύ κάνεις αυτό που προτρέπει ο λόγος του Θεού, δηλαδή
εξαντλείς κάθε τι ανθρώπινο: καταφυγή στον ιατρό, αναζήτηση και δεύτερης
ιατρικής γνώμης κλπ., πρέπει να αφήνεσαι εν τέλει στα χέρια του Θεού. Ο Χριστός
μας, όπως διδάσκει ο λόγος του Θεού,
επεμβαίνει στη ζωή μας, όταν εμείς έχουμε κάνει αυτό που είναι ευθύνη δική μας.
Στην περίπτωσή σου λοιπόν, το ξανατονίζω, εφόσον καταφεύγεις σε ιατρούς και
παρακολουθείσαι από εκείνους, ο Ίδιος ο Κύριος σε έχει υπό την προστασία Του,
γιατί συγκινείται από την ταπείνωσή σου αυτή, την καταφυγή δηλαδή στη δωρεά που
έχει προσφέρει στους ανθρώπους, τους ιατρούς. “Ο Θεός έδωσε επιστήμη και
ιατρική στον άνθρωπο” κατά τη Γραφή. Οπότε, πρέπει πια στο συγκεκριμένο
θέμα να βλέπεις διαρκώς προς τον Κύριο, με την πεποίθηση ότι είσαι στο
επίκεντρο της καρδιάς και της προσοχής Του!
Παρ’ όλα αυτά θα ήθελα
να σου επισημάνω δύο πράγματα από θεολογικής πλευράς: Πρώτον, η παρουσία της
ασθένειας και της όποιας δοκιμασίας και θλίψης στη ζωή μας είναι δεδομένη
κατάσταση – κανείς δεν “ξεφεύγει” από αυτά. Κι αυτό γιατί βρισκόμαστε
σ’ έναν κόσμο πεσμένο στην αμαρτία, όπου το κύριο γνώρισμά του είναι η φθορά.
Μπορεί ο Κύριος να σήκωσε την αμαρτία με τον ερχομό Του και να μας άνοιξε τον
Παράδεισο, όμως τη φθορά και τον πόνο τα άφησε μέχρι να ξανάλθει, για λόγους
διαπαιδαγώγησης – οι δοκιμασίες και οι πειρασμοί μάς βοηθούν στην πνευματική
μας προκοπή. Άλλωστε και ο Ίδιος πέρασε από το καμίνι των
πειρασμών και των δοκιμασιών και μας είπε ότι “με πολλές θλίψεις θα
εισέλθουμε στη Βασιλεία του Θεού”. Κατά την πίστη μας μάλιστα θεωρείται ως
μη ευλογημένος από τον Θεό εκείνος που διέρχεται τη ζωή του χωρίς αυτές τις
θλίψεις και τις δοκιμασίες. “Βγάλε τους πειρασμούς από τη ζωή και κανείς
δεν σώζεται” κατά το γνωστό πατερικό λόγιο.
Το παράδειγμα εν
προκειμένω του αποστόλου Παύλου είναι συγκλονιστικό: ενώ ο ίδιος είχε χάρισμα
θαυματουργίας και ανέσταινε και νεκρούς, έπασχε για μεγάλο διάστημα της ζωής
του από κάποια φοβερή ασθένεια, τόσο μεγάλη που δεν άντεχε και τρεις φορές
παρεκάλεσε, λέει, τον Κύριο να τον θεραπεύσει. Κι η απάντηση του Χριστού στον
αγαπημένο Του δούλο ήταν απρόσμενη και «παράδοξη»: “Όχι, δεν θα σε
θεραπεύσω. Σου αρκεί η χάρη Μου. Διότι η δύναμή μου φτάνει στη τελείωσή της
μέσα από τις ασθένειες”. Δηλαδή κατά τον λόγο του Κυρίου η ασθένεια και ο
πόνος και η δοκιμασία αποτελούν το “περιτύλιγμα” της δύναμης του
Θεού, κάτι που κατάλαβε ο απόστολος, ο οποίος έπειτα έλεγε: “Θα καυχηθώ με
ευχαρίστηση λοιπόν για τις ασθένειές μου, ώστε να κατασκηνώσει στην ύπαρξή μου
η δύναμη του Θεού”. Και: “όταν είμαι σε αδυναμία και ασθένεια, τότε
είμαι δυνατός”. Πρόκειται για το μυστήριο πια του πώς δρα ο ίδιος ο Κύριος
σε κάθε άνθρωπο, ιδίως τον πιστό Του, τον οποίο θέλει να τον ανεβάσει σε παραπάνω
πνευματικό επίπεδο.
Όμως, υπάρχει και
προσθήκη στην τοποθέτηση αυτή: ο ίδιος ο απόστολος μάς λέει ότι όταν επιτρέπει
ο Θεός την όποια δοκιμασία στον άνθρωπο, προηγουμένως τον έχει ενισχύσει με
μυστικό τρόπο για να μπορεί και να αντέξει. “Δεν θα μας αφήσει να
δοκιμαστούμε παραπάνω από όσο αντέχουμε, αλλά μαζί με τον πειρασμό θα δώσει και
τη διέξοδο”. Κι εδώ χρειάζεται να θυμηθούμε τον άγιο Ισαάκ τον Σύρο,
μεγάλο ασκητικό διδάσκαλο της πίστεως, που εξηγεί ότι πρώτα δίνει ο Θεός τη
βοήθεια και τα στηρίγματά Του, τα οποία όμως είναι κρυφά, και έπειτα επιτρέπει
την όποια δοκιμασία. Εμείς, σημειώνει, βλέπουμε πρώτα τη δοκιμασία, αλλά
αγνοούμε τα κρυφά στηρίγματα, τα οποία όμως οπωσδήποτε υπάρχουν. Συμπέρασμα,
αδελφέ μου: ο Χριστός επέτρεψε να έχεις το συγκεκριμένο πρόβλημα υγείας, είσαι
δηλαδή υπό την άμεση επίβλεψη της αγάπης Του, με σκοπό να σε ανεβάσει σε
ανώτερο πνευματικό επίπεδο, έχοντας δώσει όμως τη δύναμη που δεν βλέπεις.
Χρειάζεται συνεπώς εμπιστοσύνη σ’ Εκείνον!
Και μία δεύτερη
παρατήρηση που την κάνω ως αδελφός εν Χριστώ που σε μνημονεύω διαρκώς σε κάθε
προσευχή μου: Έστω και με τα προβλήματα υγείας ή όποια άλλα ενδεχομένως
επιτρέπει ο Κύριος, δεν μας αφήνει να απορροφώμαστε από αυτά. Τι θέλω να πω; Η
εντολή Του είναι σαφής και δεν επιδέχεται παρερμηνείας: Η προτεραιότητά μας
καθημερινά, την κάθε ώρα και την κάθε στιγμή, είναι η στροφή της βούλησης και
της καρδιάς μας εν αγάπη σ’ Εκείνον και στους συνανθρώπους μας. “Να
αγαπήσεις Κύριο τον Θεό σου με όλη την καρδιά, με όλη την ψυχή, με όλη τη διάνοια,
με όλη τη δύναμή σου, και τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου”. Και
“εάν με αγαπάτε, τηρήστε τις εντολές μου”. Και εντολές του Χριστού
είναι να πιστεύουμε σ’ Αυτόν και να αγαπάμε τον συνάνθρωπό μας. Οπότε, αδελφέ
μου αγαπημένε, κάθε φορά που διασπάται η προσοχή μας και προσκλίνει σε
οτιδήποτε άλλο πέραν αυτού του προσανατολισμού ουσιαστικά αμαρτάνουμε. Δεν
βρισκόμαστε εκεί που μας θέλει ο Θεός για να μας δώσει τη μεγάλη χάρη Του. Τη
χάρη και τη δύναμή Του την δίνει όταν αγωνιζόμαστε να είμαστε στις άγιες
εντολές Του.
Λοιπόν, φίλε μου, σου
λέω, υπενθυμίζοντας και στον εαυτό μου, ότι κάθε ημέρα αυτό πρέπει να κυριαρχεί
στην καρδιά μας: πώς να κρατηθούμε σε αναμαρτησία! Πώς δηλαδή να κρατάμε τις
εντολές του Κυρίου, όπως μας το λέει διαρκώς και η Εκκλησία μας, στον όρθρο,
στον εσπερινό, στο απόδειπνο: “Καταξίωσον ημάς, Κύριε, εν τη ημέρα ταύτη
αναμαρτήτους φυλαχθήναι ημάς”, αξίωσέ μας να διαφυλαχθούμε αναμάρτητοι, τη
σημερινή ημέρα, το εσπέρας, το βράδυ. Καταλαβαίνουμε ότι όταν προσπαθούμε γι’
αυτό, δεν μας μένει πολύς χρόνος για να διασπώμαστε σε άλλα, ή τουλάχιστον πολύ
πιο εύκολα τα αντιμετώπιζουμε.
Ελπίζοντας ότι πιθανόν
τα λόγια αυτά να βοηθήσουν, σε ασπάζομαι εκ νέου. Τα μάτια σου να τα κρατάς
διαρκώς στραμμένα προς τον Κύριο, όπως μας προτρέπει ο προφητικός λόγος: «οι
οφθαλμοί μου διαπαντός προς τον Κύριον» και «προωρώμην τον Κύριον ενώπιόν μου
διαπαντός». Ο Θεός να σε χαριτώνει και να σου δίνει πλούσια τα ελέη Του! Ο
πνευματικός αδελφός σου.