ΚΥΡΙΑΚΗ ΒΑΪΩΝ ΕΣΠΕΡΑΣ (ΟΡΘΡΟΣ Μ. ΔΕΥΤΕΡΑΣ)
Από σήμερα το βράδυ,
εισερχόμαστε στο αποκορύφωμα της περιόδου του Τριωδίου. Μία περίοδος σαράντα
ημερών πέρασε, ακριβώς για να μας προετοιμάσει για τη Μεγάλη Εβδομάδα που
ακολουθεί – Μεγάλη ως γνωστόν λόγω της πνευματικής σπουδαιότητας των
ημερών της. Όπως εισέρχεται κανείς σ’ έναν ιερό ναό και προχωρεί από
τον πρόναο στον κυρίως ναό, κι έπειτα φθάνει στο ιερό, το ίδιο και τώρα: από τα
εισαγωγικά του Τριωδίου, περάσαμε στη Σαρακοστή, για να φθάσουμε
ακριβώς στο άγιο βήμα, τη Μεγάλη Εβδομάδα.
Καταλαβαίνουμε λοιπόν
την ιερότητα των στιγμών που ζούμε, την πρόκληση που μας δίνει η Εκκλησία μας
για να μετάσχουμε στο κατεξοχήν μυστήριο: το μυστήριο του Πάθους του Κυρίου και
της με Αυτό συνδεδεμένης Ανάστασής Του. Με λιτό τρόπο μάλιστα ο εκκλησιαστικός
ποιητής μάς καθοδηγεί, μ’ ένα τροπάριο των αίνων, να κατανοήσουμε την ουσία των
γεγονότων αυτών: «Καθώς φτάσαμε, πιστοί, το σωτήριο Πάθος
Χριστού του Θεού, ας δοξάσουμε την άφατη μακροθυμία Του. Ώστε, με την
ευσπλαχνία Του, σαν αγαθός και φιλάνθρωπος που είναι, να ξυπνήσει και να
αναστήσει κι εμάς, που νεκρωθήκαμε από την αμαρτία».
Τι μας λέει ο
υμνογράφος; Το Πάθος του Κυρίου μας αποτελεί τη σωτηρία μας. Γιατί με αυτό που
συνέβη στον Σταυρό Του καταργήθηκε η αμαρτία, και συνεπώς και ο έσχατος εχθρός
του ανθρώπου θάνατος, και φάνηκε η δικαιοσύνη κι η αγάπη Του, τα οποία μας
έφεραν στην αγκαλιά και πάλι του Θεού. Ό,τι ο άνθρωπος έχασε λόγω της πτώσης
του στην αμαρτία, το βρήκε και πάλι, απείρως πολλαπλασιασμένο όμως, με την
ενανθρώπηση του Θεού μας και τη Σταυρική θυσία που Αυτός υπέστη. Κι ακόμη: το
Πάθος Του αυτό ήταν καρπός όχι μίας πίεσης που ενδεχομένως ασκήθηκε στον Θεό
μας – αυτό θα ήταν βλασφημία! – αλλά καρπός της ελεύθερης αγάπης Του. Πίσω από
τον Σταυρό και μέσα σ’ Αυτόν κρύβεται πάντοτε «η άφατος μακροθυμία» του
Θεού μας. Κι είναι τούτο η κατεξοχήν παρηγοριά μας: πιστεύουμε σε
Θεό, ο Οποίος δεν είναι δυνάστης των ανθρώπων ή ένα απρόσωπο ον, μπροστά στο
οποίο το μόνο που δημιουργείται είναι ο φόβος. Στον Σταυρό και το Πάθος Του
αναγνωρίζουμε την πατρική καρδιά Του και την τεράστια γεμάτη στοργή αγκάλη Του!
Οπότε, τι μας προτρέπει
ο εκκλησιαστικός ποιητής; Μπροστά στην άπειρη αγάπη του δι’ ημάς παθόντος
Δημιουργού μας, δύο πράγματα πρέπει να κάνουμε: Πρώτον, να Τον δοξολογήσουμε.
Και δεύτερον, η δοξολογία μας να πάρει τη μορφή της μετανοίας μας: να Τον
παρακαλέσουμε να μας ξυπνήσει και να μας σηκώσει από τη θανατερή αμαρτία μας.
Κι αυτό θα πει: μετέχουμε στα γεγονότα του Πάθους κι ασφαλώς και της Ανάστασης,
στον βαθμό που γονατιστοί στην καρδιά κραυγάζουμε εν μετανοία: «ο Θεός
ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ»!