«Ο άγιος Πλάτων ήταν από τη χώρα των Γαλατών, από την
πόλη της Αγκύρας, αδελφός του αγίου μάρτυρα Αντιόχου. Επειδή ομολόγησε την
πίστη του στον Χριστό, νεαρός ακόμη, οδηγήθηκε στον ηγεμόνα Αγριππίνο. Και
κτυπιέται από δώδεκα στρατιώτες και απλώνεται πάνω σε χάλκινο πυρωμένο κρεβάτι,
ενώ από πάνω τον ράβδιζαν. Και καίγεται στις μασχάλες και στα πλευρά από
πυρωμένες σφαίρες, ενώ από την πλάτη του έβγαλαν μία λουρίδα δέρματος, ενώ στη
συνέχεια του έξυσαν τις σάρκες και τις πλευρές τόσο πολύ, ώστε αλλοιώθηκε η όψη
του. Και τότε δέχεται το τέλος με το ξίφος».
Ο άγιος υμνογράφος δεν μπορεί να μην επισημάνει για τον
άγιο Πλάτωνα ό,τι αποτελεί θησαυρό του κάθε μάρτυρα: τη ζωντανή πίστη του στον
Χριστό, την ανάκρασή του με την αγάπη Εκείνου, τη διαρκή ενατένιση και όραση
της ομορφιάς και τους κάλλους Του με τα μάτια της ψυχής. Ο ποιητής μάλιστα
παρουσιάζει τον άγιο ως ιερέα που προσέφερε θυσία στον Χριστό τον ίδιο του τον
εαυτό, και τρόπον τινά ως θεατή που παρατηρεί το μαρτύριό του σαν να έπασχε κάποιος άλλος. «Αγωνίστηκες,
πανεύφημε, σαν να έπασχες σε άλλο σώμα˙ αθλήθηκες σαν να ’γινες θεατής άλλων
αγωνιστών».
Ένας ύμνος μάλιστα από την τρίτη ωδή του κανόνα του αγίου
έχει ιδιαίτερη σημασία για τα σημερινά δεδομένα. Σημειώνει ο υμνογράφος: «Το καρτερικότατο σώμα σου,
που απλώθηκε πάνω στο ξύλο, υφίστατο φοβερές και βαθιές χαρακιές και ξεσμούς από τα κτυπήματα. Αλλά άντεχε η
δύναμη της ψυχής σου, η οποία δυναμωνόταν από την αγάπη του Κυρίου και τον
έρωτα της βασιλείας του Θεού». Τι
επισημαίνει ο εκκλησιαστικός ποιητής; Μπορεί ο άγιος Πλάτων να υφίστατο φοβερά
βασανιστήρια στο σώμα του, αλλά έμενε όρθια η ψυχή του, που ενισχυόταν από τη
χάρη και την αγάπη του Θεού. Στον άγιο δηλαδή βλέπουμε να εφαρμόζεται η
προτροπή του Κυρίου, που λέει «να μη φοβόμαστε εκείνον που μπορεί να
σκοτώνει το σώμα μας, αλλά δεν έχει ισχύ πάνω στην ψυχή μας». Με άλλα
λόγια, ο άνθρωπος δεν ηττάται, όσο η ψυχή του παραμένει δυνατή. Ηττάται, όταν η
ψυχή καμφθεί και σταματήσει επομένως να προσβλέπει στον Θεό που την ενισχύει.
Έχουμε την εντύπωση ότι ο λόγος αυτός του υμνογράφου για
τον άγιο Πλάτωνα πρέπει ιδιαιτέρως να προσεχτεί, όπως είπαμε, στην εποχή μας.
Διότι και εμείς, σ’ ένα μεγάλο βαθμό, υφιστάμεθα πολλά δεινά με τις
παντοειδείς κρίσεις που περνάμε προσωπικά και ως κοινωνία – κρίσεις που αποτελούν
χαρακιές και ξεσμούς πάνω στην ίδια τη σάρκα της ψυχής μας. Αλλά δεν πρέπει να
καμφθεί το φρόνημά μας. Δεν πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι μας. Η ψυχή μας πρέπει
να κρατηθεί όρθια. Ό,τι συνέβη και στον άγιο Πλάτωνα˙ παρ’ όλα όσα υπέστη, τελικώς νίκησε. Διότι είχε μαζί του την
παντοδυναμία του Θεού. Και γι’ αυτόν ισχύει ο λόγος: «Ει ο Θεός υπέρ ημών, τις καθ’ ημών;» Αν ο
Θεός είναι μαζί μας, ποιος μπορεί να είναι εναντίον μας; Ο υμνογράφος όμως
αποκαλύπτει: η ψυχή του Πλάτωνα κρατήθηκε όρθια, γιατί πίστευε στον Χριστό.
Γιατί η πίστη του και η αγάπη του στον Θεό ήταν ζωντανή. Και γι’ αυτό είδε να ενεργοποιείται και σ’ αυτόν η παντοδυναμία του Θεού. Όσο το βλέμμα μας είναι
στραμμένο στον Χριστό μας, τόσο και θα έχουμε τελικώς το «πάνω χέρι». Η ψυχή,
το ξαναλέμε, είναι αυτή που ή νικά ή νικιέται.