Ο μέγας όσιος της Εκκλησίας
Αντώνιος, ο οποίος αποτελούσε και αποτελεί τον πολικό αστέρα στον δρόμο της
αγιότητας για όλους τους χριστιανούς, μοναχούς και μη, έφτασε κάποια στιγμή να
αρχίσει τα… παράπονά του στον Κύριο, όταν διεπίστωσε την «εγκατάλειψή» του
από Εκείνον! Ήταν στα πρώτα χρόνια της ασκητικής του πολιτείας, έχοντας ήδη
αποσυρθεί σε ερημικές περιοχές, όταν αντιμετώπισε τόσο
μεγάλες δαιμονικές επιθέσεις που σχεδόν τον άφησαν ημιθανή. Ο Θεός
επέτρεψε όχι μόνον από πλευράς ψυχικής αλλά και σωματικής να υποστεί την
κακότητα των πονηρών δυνάμεων, προκειμένου βεβαίως να δυναμώσει πνευματικά και
να αναδειχθεί σε «καταγώγιον» του Πνεύματός Του. Διότι ως γνωστόν η πνευματική
άνοδος σχετίζεται πάντοτε με τους πειρασμούς – «έπαρον τους πειρασμούς και
ουδείς ο σωζόμενος» κατά το πατερικό λόγιο. Κι όταν ένιωσε τέλος την ιαματική
παρουσία του Κυρίου, άρχισε όπως είπαμε τα παράπονα: «Πού ήσουν; Γιατί με
άφησες μόνο και αβοήθητο;»
Κι είναι αυτή η «μοναξιά» του πιστού λόγω της «σιωπής» του
Θεού ένα τεράστιο θέμα που επισημαίνεται απαρχής του χριστιανισμού – ό,τι
συνέβη και με την αρρώστια και τον θάνατο έπειτα του αδελφικού φίλου του
Χριστού Λαζάρου. Ο Λάζαρος δεν είχε ασθενήσει, χωρίς ο μεγάλος φίλος Του να
σπεύσει προς θεραπεία του; Άφησε να περάσουν δύο ημέρες, να φύγει από τη
ζωή αυτή, κι έπειτα πήγε στον τόπο κατοικίας του, προκειμένου να τον συναντήσει
στο… μνήμα. Δύο ημέρες απουσίας Του, σιωπής Του, μέχρις ότου να επέλθει ο
θάνατος! Και τα αναπάντητα «γιατί» των αδελφών του Λαζάρου στη συνέχεια και η
άμετρη οδύνη τους: «Κύριε, αν ήσουν εδώ, δεν θα πέθαινε ο αδελφός μας».
Κι είναι αυτή η «σιωπή» του Χριστού, που καθηλώνει πολύ
συχνά και τη δική μας ψυχή, των ανθρώπων που Τον πιστεύουμε και που σ’ Αυτόν
έχουμε εναποθέσει τις ελπίδες μας. «Πού είσαι, Θεέ μου; Γιατί αργείς την
επέμβασή Σου; Δεν βλέπεις την ταλαιπωρία μας; Δεν αντέχουμε άλλο! Χανόμαστε!»
Οι πειρασμοί μας, οι δοκιμασίες μας, οι αρρώστιες μας, οι πόνοι μας, που μας
κάνουν να νιώθουμε συχνά ότι μας υπερβαίνουν και μας ξεπερνούν, μας οδηγούν σε
σύνθλιψή μας, δεν μπορούμε να πάρουμε ανάσα! Στρεφόμαστε στον Χριστό και στους
αγίους μας, τίποτε! Σιωπή! Καμία απάντηση! «Άδειος ο ουρανός!» Λέμε κι εμείς
μαζί με τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, τον μεγάλο Πατέρα και Οικουμενικό
δάσκαλο της Εκκλησίας, μα και μεγάλο ευαίσθητο ποιητή: «Έρρει τα καλά, γυμνά τα
κακά, ο πλους εν νυκτί, πυρσός ουδαμού, Χριστός καθεύδει!» (Πάει
φύγανε τα καλά, έχουν αποκαλυφθεί ολόγυμνα τα κακά, πρόκειται για μια πορεία
μέσα στο σκοτάδι, δεν υπάρχει πουθενά φως, σαν να λέμε: ο Χριστός κοιμάται).
Και μας πιάνει το παράπονο και μπαίνει σε κρίση η πίστη μας κι αρχίζουμε να
ζούμε κι εμείς λίγο την εγκατάλειψη του Θεού στον ίδιο τον Κύριο πάνω στον
Σταυρό! «Θεέ μου, Θεέ μου, ίνα τί μέ εγκατέλιπες;» Και καταλαβαίνουμε σ’ ένα
βαθμό, τότε, και τον άγιο Αντώνιο με τα παράπονά Του.
Η εξέλιξη των πραγμάτων όμως σε όλες τις περιπτώσεις
«δικαιώνει» τελικά τον… Θεό! Γιατί ποτέ δεν μας εγκαταλείπει. Πάντοτε είναι
μαζί μας και μας παρακολουθεί και μας υποβαστάζει. Απλώς επιλέγει έναν άλλον
τρόπο βοήθειάς μας στις οδύνες μας από τον συνηθισμένο – τη φαινομενική
«απουσία» και «απόσυρσή» Του! Κι αυτό γιατί; Διότι προφανώς όπως φάνηκε και με
τον μέγα Αντώνιο αυτό συνιστά τη σωτηρία μας και το ανέβασμά μας σε ανώτερο
πνευματικό επίπεδο. Και η απόδειξη: Η εγκατάλειψη του ίδιου του Χριστού στον
Σταυρό από τον Θεό Πατέρα φέρνει την Ανάστασή Του και ανάσταση σύμπαντος του
κόσμου. Η απουσία του Χριστού στον Αντώνιο γίνεται η απαρχή της δόξας του
Αντωνίου. Και το «κενό και η απουσία» Του στον φίλο Του Λάζαρο γίνεται η
οριστική στον κόσμο αποκατάστασή του: τον ανασταίνει, για να του δώσει βίωμα
συγκλονιστικό και μοναδικό ως πέρασμα από τον Άδη και για να τον καταστήσει
μέσον παιδαγωγίας στον κόσμο της εποχής του και διαχρονικά.
Τελικά, το μάθαμε και παλεύουμε διαρκώς να το μαθαίνουμε:
όταν δεν απαντάει ο Θεός στα αιτήματά μας και στην αγωνία μας, όταν φαίνεται
«κενό» στους Ουρανούς, τότε να είμαστε σ’ επιφυλακή για την μεγάλη παρουσία
Του. Ο Θεός δεν κάνει… τσιγκουνιές! Θέλει να μας τα δώσει όλα, αλλά την
κατάλληλη στιγμή, την οποία προφανώς γνωρίζει καλύτερα από εμάς!
Η «σιωπή» Του είναι η κυοφορία της χάρης Του μέσα στην
ύπαρξή μας!