«Ο Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος γεννήθηκε
το 301 σε κάποιο χωριό της Άνω Αιγύπτου και έζησε στα χρόνια του Θεοδοσίου του
Μεγάλου (379 – 395). Σε ηλικία 30 χρόνων αποσύρθηκε στην έρημο της Νιτρίας και
στη Συρία, όπου παρέμεινε για εξήντα ολόκληρα χρόνια και απέκτησε μεγάλη φήμη
για τον ασκητικό του βίο και τις άλλες θαυμαστές αρετές του. Επειδή, παρά το
νεαρό της ηλικίας του, προέκοπτε στις αρετές ονομάσθηκε «παιδαριογέρων». Στην
έρημο γνώρισε τον Μέγα Αντώνιο του οποίου έγινε μαθητής. Σε ηλικία 40 ετών
χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και λόγω της ενάρετης ζωής του αξιώθηκε από τον Θεό
να λάβει το χάρισμα της θεραπείας των ασθενών και της προφητείας. Λέγεται ότι
συνεχώς επικοινωνούσε με τον Θεό «και ζούσε με τον Θεό τον περισσότερο χρόνο
του παρά με τα γήινα πράγματα».
Ο Όσιος Μακάριος ο
Αιγύπτιος υπήρξε γέννημα θρέμμα της ερήμου. Για να είναι, λοιπόν, απερίσπαστος
και να βρίσκεται σε συνεχή επικοινωνία με τον Θεό, έσκαψε ο ίδιος και άνοιξε
μια υπόγεια στοά, που άρχιζε από το κελί του και είχε μήκος εκατό περίπου
μέτρα. Στην άκρη της στοάς διεύρυνε τον χώρο και διαμόρφωσε ένα σπήλαιο. Έτσι
είχε την δυνατότητα όταν προσέρχονταν σε αυτόν πολλοί άνθρωποι και τον
ενοχλούσαν, να κατεβαίνει στη στοά, χωρίς να τον παίρνουν είδηση και μέσω αυτής
να πηγαίνει στο σπήλαιο και να κρύβεται, ώστε να μην μπορεί να τον βρει
κανένας.
Κάποτε πήγε και
συνάντησε τον Άγιο Μακάριο ένας αιρετικός, που είχε μέσα του δαιμόνιο και
ισχυριζόταν ότι δεν είναι δυνατό να γίνει ανάσταση νεκρών. Ο Άγιος τότε,
προκειμένου να τον πείσει, ανέστησε ένα νεκρό. Έλεγε δε ότι υπάρχουν δύο
τάγματα δαιμόνων. Από αυτά, το ένα πολεμά τους ανθρώπους, παρασύροντάς τους σε
πάθη τερατώδη και ακατονόμαστα, ενώ το άλλο, το οποίο ονομάζεται και «αρχικό»,
δημιουργεί στις ψυχές των ανθρώπων διάφορες κακοδοξίες και πλάνες. Αυτούς,
μάλιστα, τους δαίμονες του δεύτερου τάγματος, τους ξεχωρίζει ο Σατανάς και τους
αποστέλλει στους μάγους και στους αιρεσιάρχες.
Επίσης, κάποτε ένας μαθητής του Οσίου έκλεβε τα πράγματα φτωχών ανθρώπων και,
παρά τις συμβουλές του, δεν διόρθωνε το πάθος του αυτό. Με το προορατικό του
λοιπόν χάρισμα ο Όσιος, προείπε ότι θα ξεσπούσε η οργή του Κυρίου εναντίον του.
Και πραγματικά, ο μαθητής του προσβλήθηκε από μια φοβερή αρρώστια, την
ελεφαντίαση. Το δέρμα του σώματός του δηλαδή, ξεράθηκε και ζάρωσε.
Είναι προς πνευματική
μας ωφέλεια να αναφέρουμε και ένα άλλο θαυμαστό γεγονός που συνέβη με τον όσιο
Μακάριο: κάποτε εκεί που περπατούσε στην έρημο βρήκε ένα κρανίο. Ήταν κάποιου
που είχε διατελέσει ιερέας των ειδώλων. Μόλις ο Μακάριος πλησίασε και τον
ρώτησε, άκουσε να του λέει ότι με τις προσευχές του ένιωθαν κάποια μικρή
ανακούφιση στον πόνο τους, οι βρισκόμενοι στην κόλαση, όταν τύχαινε ο Όσιος και
προσευχόταν υπέρ αυτών.
Ο Όσιος Μακάριος σε
προχωρημένη ηλικία εξορίσθηκε σε νησίδα του Νείλου από τον Αρειανό Επίσκοπο
Αλεξανδρείας Λούκιο και κοιμήθηκε με ειρήνη σε ηλικία 90 ετών το έτος 391» (Από
το ιστολόγιο «Ορθόδοξος συναξαριστής»).
Ο άγιος Θεοφάνης, ο υμνογράφος του οσίου Μακαρίου του
μεγάλου, του Αιγυπτίου – διότι σήμερα εορτάζει και ο άλλος επίσης μεγάλος
Μακάριος ο Αλεξανδρεύς – δεν έχει πολλά να πει για τη γήινη πορεία του. Από
μικρός, κατά το συναξάρι του, ήταν προσανατολισμένος προς την αγάπη του Κυρίου
Ιησού Χριστού προσβλέποντας αδιάκοπα προς την «πηγή» όλων των ασκητών και όχι
μόνο, τον Μέγα εν αγίοις Αντώνιο, μολονότι η σχέση τους μάλλον ήταν
περιστασιακή. Βρίσκεται λοιπόν ο άγιος υμνογράφος μέσα σ’ ένα θάμβος ενώπιον
της σπουδαίας και αγίας προσωπικότητας του Μακαρίου, θάμβος που φανερώνεται από
την επιλογή την οποία κάνει προκειμένου να εξυμνήσει το πνευματικό ύψος του και
την οσιακή βιοτή του. Και ποια η επιλογή; Δανείζεται τα λόγια του μεγίστου των
αποστόλων Παύλου που λέει για τον ίδιο και την πνευματική του πορεία, ακριβώς
για να περιγράψει με αυτά και τον όσιο Μακάριο.
Εντελώς ενδεικτικά: «Τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν
τετήρηκα, λοιπόν απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος», σημειώνει ο
απόστολος – «Ολοκλήρωσες, Πάτερ, τον
δρόμο της άσκησης χωρίς παρεκκλίσεις και τήρησες την πίστη. Γι’ αυτό και έλαβες το στεφάνι της δικαιοσύνης
που σου ετοίμασε ο Χριστός» (στιχ. εσπ.), λέει ο υμνογράφος για τον Μακάριο.
«Νεκρώσωμεν το φρόνημα το της σαρκός», σημειώνει ο απόστολος – «νέκρωσες το
αμαρτωλό φρόνημα της σάρκας με τα ασκητικά σου παλαίσματα και σε κυβερνούσε το
θείο Πνεύμα και η θεία δύναμη» (ωδή α΄), λέει ο υμνογράφος. «Τα άνω φρονείτε,
τα άνω ζητείτε, μη τα επί της γης», προτρέπει ο απόστολος – «Έχοντας το φρόνημά
σου άνω προς τον Θεό, θεοφόρε, εγκατέλειψες τα επί της γης» (ωδή γ΄),
διαπιστώνει ο υμνογράφος.
Λοιπόν, κατά τον άγιο υμνογράφο, η κατά Χριστόν πολιτεία
του οσίου Μακαρίου ήταν παρόμοια με των αποστόλων και μάλιστα με του αγίου
Παύλου, γεγονός που εξηγεί και τη μεγάλη παρρησία του οσίου ενώπιον του Κυρίου,
με την οποία πρεσβεύει ως μεσίτης και για εμάς τους αδύναμους εν τω κόσμω
τούτω, που θα πει ότι η σωτηρία μας εν Χριστώ πραγματοποιείται με Εκείνον βεβαίως,
αλλά και με τις πρεσβείες της Θεοτόκου και πάντων των αγίων – μία αλήθεια που
δεν πρέπει ποτέ να λησμονούμε: η σχέση μας με τον Χριστό είναι μέσα στο ζωντανό
σώμα Του, την Εκκλησία, εξαίρετα μέλη του Οποίου σώματος είναι η Παναγία πρώτα
και έπειτα όλοι οι άγιοι. «Κι εμείς τον Μακάριο φέρνοντας ως μεσίτη, τον
παρακαλούμε να προσεύχεται στον Χριστό για να σωθούν οι ψυχές μας» (δόξα εσπ.).
Δύο ύμνοι μάλιστα
του αγίου Θεοφάνους έρχονται και με δύναμη ποιητική αποκαλύπτουν τον θησαυρό
του οσίου, τον κρυπτόν της καρδίας του άνθρωπο. Ο ένας είναι από τον εσπερινό:
«Ποθώντας τη μακαριότητα του Θεού που είναι πέρα από τις ανθρώπινες νοητικές
συλλήψεις, θεσπέσιε Μακάριε, θεώρησες ως τρυφή σου την εγκράτεια, τη φτώχεια ως
πλούτο, την ακτημοσύνη ως αληθινή περιουσία και την ταπείνωση ως μεγάλη δόξα
σου» – ο όσιος Μακάριος αταλάντευτα προσανατολισμένος προς τον Θεό φανέρωνε με
τη ζωή του την πράγματι πνευματική χριστιανική πορεία του: η εγκράτεια, η
φτώχεια, η ακτημοσύνη, η ταπείνωση ήταν οι προτεραιότητές του, προτεραιότητες
όντως ανθρώπου που το πολίτευμά του βρισκόταν στους ουρανούς.
Κι ο δεύτερος ύμνος από τον όρθρο (ωδή δ΄): «Έδειξες κατά
τη νεότητα τη σωφροσύνη σου, κατά το γήρας τη σύνεσή σου, σε όλη τη ζωή σου την
υπομονή και τη μακροθυμία σου και την προς όλους τους ανθρώπους αγάπη σου» –
είτε νέος είτε προχωρημένης ηλικίας ο όσιος τον Χριστό ζούσε και ανέπνεε σαν
τον άγιο Αντώνιο, γι’ αυτό και όχι μόνο έλαμψε ως ήλιος από τα καλά έργα του
αλλά και από τις σοφές και εμπνευσμένες από το Πνεύμα του Θεού ομιλίες του. Η
λάμψη αυτή της ζωής και των διδαχών του εξαγγέλλεται από τον άγιο υμνογράφο
αρκούντως: «Έλαμψαν τα καλά έργα σου ως ήλιος στη γη και τον ουρανό. Γιατί
κήρυξες σε μας με ορθόδοξο τρόπο την αληθινή και αμώμητη πίστη του Χριστού,
υπηρέτη του Χριστού Μακάριε» (δόξα αποστίχων όρθρου).
Οι ομιλίες, πενήντα τον αριθμό, του αγίου Μακαρίου πράγματι
χαρακτηρίζονται ως πλήρεις αγίου Πνεύματος, που οδηγούν τον στερεωμένο στην
πίστη χριστιανό στα μεγάλη ύψη της γνώσεως του Ιησού Χριστού, που σημαίνει στην
ψαύση της Βασιλείας του Θεού μέσα στον ουρανό της ίδιας της καρδιάς του. Ένα
μικρό απόσπασμα από την πρώτη ομιλία του μάς δίνει μικρή γεύση της εμπνευσμένης
διάνοιάς του: «Η ψυχή που αξιώθηκε να
ενωθεί πνευματικά με το φως του Χριστού και φωτίστηκε από την ηθική ωραιότητα
της απερίγραπτης δόξας Του, αφού την ετοίμασε για τον εαυτό του για θρόνο και
κατοικία, γίνεται ολόκληρη φως και ολόκληρη πρόσωπο και ολόκληρη μάτι∙ και δεν
υπάρχει κανένα μέρος αυτής της ψυχής που να μην είναι γεμάτο από τα πνευματικά
μάτια του φωτός, δηλαδή κανένα μέρος της δεν είναι σκοτεινό, αλλ’ ολόκληρη αφού έγινε φως και πνεύμα και όλη
αφού γέμισε μάτια, δεν υπάρχει μέρος σ’ αυτή που να χαρακτηρίζεται κάτω ή πίσω,
αλλά από παντού είναι πρόσωπο, διότι έχει έρθει και έχει καθήσει πάνω σ’ αυτήν
η απερίγραπτη ηθική ωραιότητα της δόξας του φωτός του Χριστού».