«Ο άγιος Ακύλας εγκωμιάζεται
ιδιαιτέρως από τον ευαγγελιστή Λουκά, στο δεύτερο βιβλίο του, των Πράξεων των
Αποστόλων. Διότι
υπήρξε μαθητής και ξεναγός του αποστόλου των Εθνών, του ιερού Παύλου, και
μυήθηκε στα της πίστεως του Χριστού από εκείνον. Γι’ αυτό και απέπτυσε
την πλάνη τη δαιμονική, έγινε ιερέας και μάρτυρας των Παθών του Κυρίου, και
έλαβε από τον Κύριο το στεφάνι της σωτηρίας».
Η ακολουθία της ημέρας τονίζει με έμφαση το φωτοειδές της καρδιάς του αγίου
Ακύλα. Έγινε όλος «δοχείον του Πνεύματος, καταστραπτόμενος ταις αυτού φωταυγίαις». Κι εκείνος που κατεξοχήν συνήργησε σ’ αυτό ήταν ο
απόστολος Παύλος, διότι με τα λόγια εκείνου καταυγάσθηκε η ψυχή του από το φως
της θεογνωσίας κι έγινε σαν τον ήλιο. ΄Εμπλεος λοιπόν αγίου Πνεύματος, σαν
φωτεινή ακτίνα φώτισε στη συνέχεια και αυτός «την σύμπασαν κτίσιν».
Η
λήψη του αγίου Πνεύματος από τον άγιο Ακύλα – όπως συμβαίνει άλλωστε και με
όλους τους αγίους – δεν υπήρξε χωρίς προϋποθέσεις και χωρίς προσωπική μετοχή.
Είναι βασικό στοιχείο της χριστιανικής πίστεως ότι βεβαίως ο Θεός προσφέρει το
Πνεύμα Του στον άνθρωπο, και μάλιστα αφειδώλευτα – «ουκ εκ μέτρου δίδωσιν ο Θεός το Πνεύμα» – αλλ’ όταν και
ο άνθρωπος θελήσει να συνεργήσει στην προσφορά αυτή. Η συνέργεια του
ανθρώπου φανερώνεται από τη θετική κλίση της καρδιάς του προς την προσφερομένη
αγάπη του Δημιουργού, δηλαδή από την ένταξή του στο χώρο της Εκκλησίας και από
τον πνευματικό αγώνα που αναλαμβάνει. Ο πνευματικός αγώνας συνίσταται στην
προσπάθεια πια του ανθρώπου, με τη χάρη του Θεού, να διακρατείται πάνω στις
εντολές του Κυρίου, στο νόμο του Κυρίου. Διότι δεν υπάρχει τίποτε ανώτερο από
τον νόμο αυτό, αφού ο Ίδιος ο Κύριος βεβαίωσε ότι αποκαλύπτεται στην καρδιά του
ανθρώπου, κυρίως μέσα από αυτόν. Συνεπώς, ο άνθρωπος γίνεται πνευματικός, μένει
μέσα στο Πνεύμα του Θεού, στο βαθμό που τηρεί στη ζωή του ό,τι ο Κύριος έχει
δώσει ως νόμο Του.
Ο
προσανατολισμός και η εγκατοίκηση πια του πιστού στις εντολές του Χριστού είναι
ευνόητο ότι κάνουν τον πιστό να αποκτά ένα είδος παντοδυναμίας. Όπως το
βεβαίωσε ο απόστολος Παύλος για τον εαυτό του, «πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντι με Χριστώ», έτσι και ο πιστός:
ζώντας τον Χριστό μέσω των εντολών Του γεύεται αισθητά, στην ψυχή και στο σώμα,
τη δύναμη Εκείνου. Κι αυτή είναι η απάντηση της Εκκλησίας και σε όλα αυτά που
συνιστούν τα λεγόμενα ψυχολογικά προβλήματα. Πέραν των περιπτώσεων εκείνων, που ο άνθρωπος πράγματι χρήζει ανθρώπινης
ψυχολογικής και ψυχιατρικής παρακολούθησης λόγω υπερβολικά ευαίσθητου ψυχισμού,
τα περισσότερα ψυχικού τύπου προβλήματα είναι απόρροια χαλαρής πνευματικής
ζωής. Κι αυτό σημαίνει ότι, όταν ο άνθρωπος
θωρακιστεί κι οχυρωθεί με τις εντολές του Χριστού, δηλαδή όταν οι σκέψεις και
οι επιθυμίες και τα συναισθήματά του βρίσκονται εν τω Θεώ, τότε πράγματι θα δει
να απεμπλέκεται από ό,τι αρνητικό έρχεται να του αμαυρώσει τη ζωή. Την πνευματική αυτή πραγματικότητα μάς την προβάλλει και
η υμνολογία του αγίου Ακύλα σήμερα, που μεταξύ των άλλων στο υπ’ όψιν θέμα,
σημειώνει: «Νόμοις Χριστού οχυρωθείς την διάνοιαν, το των ανόμων φρύαγμα όλον
κατέβαλες…». Οχυρώθηκες κατά τη διάνοια με τους νόμους του Χριστού, και νίκησες
όλους τους επαναστατημένους ανόμους.