ΔΕΥΤΕΡΑ Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
«Βρῶσιν λελοιπώς ἀγγελικήν, παρωμοιώθην κτήνεσιν, ἐν τῷ
σιτίζεσθαι τήν μοχθηράν κακίαν˙ ἀλλ’ οὖν ἐπιστρέφοντα, δέξαι με, ὥσπερ ἕνα τῶν
μισθίων, οὐράνιε Πάτερ» (ωδή α΄).
(Αφού εγκατέλειψα την τροφή των αγγέλων, έγινα όμοιος με
τα κτήνη, τρώγοντας την πονηρή κακία. Αλλά Ουράνιε Πατέρα, τώρα που επιστρέφω
σε Σένα, δέξου με ως ένα των δούλων Σου).
Τον άσωτο υιό έχει ενώπιόν του ο άγιος υμνογράφος Ιωσήφ.
Τον άσωτο που αποτελεί τον τύπο της αληθινής μετανοίας, συνεπώς εκείνον που
χαρακτηρίζει όχι μόνο την περίοδο της Σαρακοστής, αλλά όλη τη ζωή του ανθρώπου
– να θυμηθούμε τον όσιο Παΐσιο τον αγιορείτη, ο οποίος έλεγε ότι ποθεί όλη η
ζωή του να ήταν μία Σαρακοστή. Ο άσωτος λοιπόν αποτελεί το όραμα για κάθε
πιστό, αφού χαράζει τον δρόμο της μετανοίας που εκβάλλει στο Σπίτι, δηλαδή την
αγκαλιά του Ουράνιου Πατέρα. Το δεδομένο και πάλι για τον άγιο υμνογράφο που
κινείται βεβαίως ευαγγελικά είναι η αγάπη του Θεού, που είναι όχι ο αυστηρός
και εκδικητής Θεός, αλλά ο Πατέρας που το μόνο που κάνει είναι να ποθεί με ζήλο
το κάθε παιδί Του, πότε δηλαδή θα θελήσει να ανταποκριθεί στην αγάπη Του. Αρκεί
η θέλησή του αυτή να έχει όντως τα χαρακτηριστικά της αληθινής μετάνοιας:
πρώτον, τη συναίσθηση ότι η αμαρτία ως απομάκρυνση από τον Θεό συνιστά μία
κτηνώδη κατάσταση για τον άνθρωπο, με την έννοια της υποβίβασης και της
υποδούλωσής του από τον αγγελικό επίπεδο στη διαστροφική κακία και
πονηρία˙ δεύτερον, την κίνηση επιστροφής στον Θεό με διάθεση
ταπείνωσης. Τα χαρακτηριστικά αυτά «συγκινούν» τον φιλάνθρωπο Πατέρα μας και
Τον κάνουν να μας «κυνηγάει» με ανοιχτές αγκάλες!