Εικάδι δε πρώτη Κοδράτος στέφος εύρατο άθλοις».
(Λαμβάνεις πολλά βραβεία στους ουρανούς, Κοδράτε, για τα
κηρύγματά σου για την πνευματική άθληση. Ο Κοδράτος βρήκε στεφάνι για τους
άθλους του την εικοστή πρώτη Σεπτεμβρίου).
«Ο άγιος Κοδράτος ήταν άνδρας σοφός και πολυμαθής.
Υπήρξε και αυτός ένας από τους μαθητές του Χριστού, (από τους εβδομήντα αποστόλους
Του), και αφού πλούτισε από την πυρίπνοη χάρη του αγίου Πνεύματος,
χειροτονήθηκε επίσκοπος των Αθηναίων. Μετέστρεψε στην αληθινή πίστη του Χριστού
πολλούς ειδωλολάτρες, ενώ τους θεωρουμένους σοφούς από τους Έλληνες, που
υπερηφανεύονταν πολύ για τη σοφία τους, τους αποστόμωσε και τους ντρόπιασε με
τη χάρη του Θεού και με τη δύναμη των λόγων του. Γι’ αυτό και τιμωρήθηκε από
τους διώκτες των Χριστιανών με πέτρες, με φωτιά και με πολλά άλλα βασανιστήρια,
ενώ διώχτηκε από την επαρχία και το ποίμνιό του. Απήλθε στην πόλη Μαγνησία,
οπότε και εκεί έδιωξε με τις διδασκαλίες του το σκοτάδι της πλάνης. Και ύστερα
κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Αδριανού του καλουμένου Αιλίου, το έτος 117,
λαμβάνει το στεφάνι του μαρτυρίου. Το άγιο λείψανό του βρίσκεται στη Μαγνησία
της Μ. Ασίας και θεραπεύει ως από πηγή κάθε ασθένεια σε όλους εκείνους που το
πλησιάζουν με πίστη Χριστού».
Ο άγιος υμνογράφος Ιωσήφ μας στρέφει την προσοχή σε τρία
πράγματα από τη μεγαλειώδη ζωή του αγίου αποστόλου Κοδράτου: τη δύναμη της
διδασκαλίας του, τα θαύματά του και όσο ζούσε αλλά και μετά το μαρτυρικό τέλος
του, την ψυχική καθαρότητά του. Κι είναι ευνόητο ότι και τα τρία
αυτά συνδέονται αμεσότατα μεταξύ τους, αφού η ψυχική καθαρότητα
αποτελεί την προϋπόθεση της παρουσίας του Χριστού στην ύπαρξη ενός πιστού –
«μακάριοι οι καθαροί στην καρδιά γιατί αυτοί θα δουν τον Θεό» είπε ο Ίδιος –
ώστε φωτισμένος από την παρουσία αυτή να κηρύσσει με δύναμη το ευαγγέλιο
Εκείνου και να επιτελεί θαύματα ζων και κεκοιμημένος εξακτινώνοντας την
παντοδύναμη ενέργεια του Τριαδικού Θεού. Κάνει εντύπωση μάλιστα το πόσο ο άγιος
Ιωσήφ, «θαμπωμένος» από τη φωτεινή προσωπικότητα του αποστόλου, τονίζει τη
λάμψη του φωτός του Χριστού στην αγιασμένη ύπαρξη του αποστόλου Του. Όχι μία
και δύο, αλλά πάμπολλες φορές, στον εσπερινό και στον όρθρο, αυτήν την
πραγματικότητα σημειώνει, σαν να είναι ο απόστολος μία πράγματι φωτεινή στήλη
που ξεκινά από τη γη για να φτάσει τον ουρανό, αλλά και το αντίστροφο:
ευρισκόμενος ολοφώτεινος στον ουρανό γίνεται το όργανο του Χριστού για να
λάμψει με τις προσευχές του το σκοτάδι των περιλειπομένων στη γη
ανθρώπων.
«Έγινες ολοφώτεινος από τις λάμψεις των ουράνιων χαρίτων»
αναφέρει για παράδειγμα ήδη στην αρχή του εσπερινού, «και αναδείχθηκες στον
κόσμο, Κοδράτε, ένας ήλιος που προσφέρει σε όλους χαρμόσυνες ακτίνες
του ενθέου κηρύγματος». «Με τις ένθες διδαχές σου φώτισες πολλούς. Γιατί
αναδείχτηκες διάκονος του Φωτός Χριστού που φώτισε τα πέρατα, ιεράρχα Κοδράτε,
με τις θείες λάμψεις Του» (ωδή γ΄). «Φωταγωγώντας τους σκοτισμένους από την
πλάνη με τις λαμπάδες των λόγων σου, έκαψες κάθε σαν φρύγανο απάτη» (ωδή δ΄). Και
η αιτία της φωτεινής παρουσίας του; Το γεγονός ότι έγινε κατοικητήριο του ίδιου
του Θεού. «Ο καθαρότατος Θεός βρήκε την καθαρή σου ψυχή σκήνωμα της δόξας Του,
οπότε μέσα από σένα καθαρίζει τις ψυχές που βρομίστηκαν από τα φοβερά
παραπτώματα» (ωδή δ΄).
Τι ήταν εκείνο που έκανε ο άγιος Κοδράτος ώστε επέβλεψε
τόσο πολύ επ’ αυτού ο άγιος Τριαδικός Θεός; Ή αλλιώς: τι έκανε ο απόστολος ώστε
να διατηρεί την ψυχή του καθαρή; Ο άγιος υμνογράφος επανειλημμένως μας το λέει:
«Βάδισες, ένδοξε απόστολε, τον ίσιο δρόμο των εντολών του Χριστού, γι’ αυτό και
έσωσες τους πλανεμένους ανθρώπους από τους δυσχερείς δρόμους της ασέβειας και
της απιστίας. Οπότε οι πιστοί σε δοξάζουμε ως απλανή άνθρωπο και οδηγό και
μεσίτη της συμφιλιώσεώς μας με τον Θεό» (στιχ. εσπ.). Ο ερμηνευτικός για τον
άγιο Κοδράτο λόγος του υμνογράφου αγίου Ιωσήφ είναι σαφέστατος και στοιχημένος
απολύτως στην παράδοση του Κυρίου, των Αποστόλων, των Πατέρων της Εκκλησίας:
κανείς δεν μπορεί να βρει τον Θεό έξω από την πορεία των εντολών Του. Με τη
βοήθεια του Ίδιου ο πιστός θέτει τον εαυτό του, έστω και διά της βίας, εκεί που
του υποδεικνύει το θέλημα του Θεού, με αποτέλεσμα να συντονίζεται με Εκείνον,
αφού ο Θεός «μέσα στις εντολές Του κρύβεται». Έχοντας Θεό στην ύπαρξή του,
σκήνωμα κυριολεκτικά του Παντοδύναμου, αφενός ο ίδιος ζει τη σωτηρία του,
αφετέρου προσφέρει στον κόσμο τη σωτηρία αυτή που ζει, δηλαδή τον Ιησού Χριστό.