.jpg)
«Ο προφήτης Αγγαίος καταγόταν από τη φυλή Λευί. Γεννήθηκε
στη Βυβυλώνα κατά την εκεί αιχμαλωσία του Ισραηλιτικού λαού (586-538 π.Χ.).
Νέος ακόμη ήλθε από τη Βαβυλώνα στα Ιεροσόλυμα και προφήτευσε μαζί με τον
προφήτη Ζαχαρία επί τριάντα έξι έτη. Προανήγγειλε και αυτός τη σάρκωση του
Χριστού, τετρακόσια εβδομήντα έτη πριν τη Γέννησή Του, ενώ φανερά προφήτευσε
για την επιστροφή του λαού από την αιχμαλωσία. Είδε μάλιστα και ένα μέρος από
την οικοδομή του νέου ναού που έκτισαν οι επανακάμψαντες Ισραηλίτες. Πέθανε και
ετάφη πλησίον των ιερέων, όπως αυτοί, ένδοξα, διότι και αυτός ήταν από γένος
ιερατικό. Ήταν γηραιός πολύ, αξιοσέβαστος λόγω της ηλικίας του, πασίγνωστος για
την αρετή του, αγαπώμενος από όλους και τιμώμενος ως ένδοξος και μέγας προφήτης. Το
όνομά του ερμηνεύεται Εορτή ή εορταζόμενος».
Με τον προφήτη Αγγαίο βρισκόμαστε στο κλίμα της πρώτης
αποκάλυψης του Θεού στον κόσμο, την Παλαιά Διαθήκη, εκεί που ο Θεός προετοίμαζε
το έδαφος για τον ερχομό Του ως ανθρώπου. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η
Παλαιά Διαθήκη έχει τόση σημασία για την Εκκλησία μας, όχι βεβαίως διότι καταγράφει
την Ισραηλιτική ιστορία, αλλά διότι δι’ αυτής προφητεύει την Καινή Διαθήκη, τον
ερχομό του Χριστού. Η Παλαιά Διαθήκη δηλαδή είναι σαφώς προσανατολισμένη προς
την Καινή, και μόνον κάτω από την οπτική αυτή μπορεί να κατανοήσει κανείς και
τη σημασία της. Με άλλα λόγια ο χριστολογικός χαρακτήρας της φανερώνει και την
ισότιμη θέση της προς την Καινή, γι’ αυτό και Αγία Γραφή χαρακτηρίζεται τόσο η
Παλαιά, όσο και η Καινή Διαθήκη. Ο ίδιος ο Κύριος με σαφήνεια το έδειξε, όταν
μεταξύ άλλων είπε πως «ό,τι έγραψε ο Μωυσής και οι προφήτες για Εμένα το
έγραψαν».
Τον χριστολογικό χαρακτήρα των προφητειών του προφήτου
Αγγαίου καταγράφει και ο υμνογράφος του άγιος Θεοφάνης. Πολλοί από τους ύμνους
της ακολουθίας του αναφέρονται ακριβώς στο γεγονός του ερχομού του Θεού ως
ανθρώπου, της ενσάρκου οικονομίας Του. «Προφητεύεις τη σωτήρια απολύτρωση για
όλους τους ανθρώπους» σημειώνει μεταξύ άλλων∙ «Χριστέ, υπέδειξες στον προφήτη σου τον έμψυχο ναό που
φτιάχτηκε για σένα από Παρθένο» τονίζει αλλού∙ κι ακόμη: «Θεόπτα προφήτα Αγγαίε, προανήγγειλες με φανερό
τρόπο ότι θα φανερωθεί ο άναρχος Λόγος στους εσχάτους χρόνους». Έτσι ενώ με τον
προφήτη Αγγαίο μεταφερόμαστε αρκετούς αιώνες προ Χριστού, με τις εν Πνεύματι
αγίω προφητείες του («Θείω Πνεύματι πεφωτισμένην την διάνοιαν έχων, προφήτα»)
πατάμε και πάλι στο έδαφος της Καινής, βλέποντας μαζί του τη Γέννηση του ίδιου
του Κυρίου μας.
Ο προφήτης Αγγαίος «δέθηκε» με την επάνοδο των
συμπατριωτών του από την αιχμαλωσία της Βαβυλώνος και με την ανοικοδόμηση του
νέου, λόγω καταστροφής του παλαιοτέρου από τους Βαβυλωνίους, ναού των Ιεροσολύμων. Το διπλό αυτό «δέσιμο» προβάλλεται
κατά κόρον από τους ύμνους της Εκκλησίας μας, με συνεπή αναγωγή τους όμως και
στην πνευματική ζωή των χριστιανών. Τι εννοούμε; Ο άγιος υμνογράφος αφενός την
απελευθέρωση των Ιουδαίων την παίρνει ως αφορμή για να αναφερθεί και στην
απελευθέρωση των ίδιων των χριστιανών από τη δική τους «βαβυλώνια» αιχμαλωσία,
δηλαδή τα δίκτυα του διαβόλου, με την παρουσία του Χριστού («Σωτήρα Κύριε, από
τον κατώτατο βυθό της αμαρτίας που ήταν αιχμαλωτισμένος ο άνθρωπος επί μακρόν
τον ανύψωσες και τον ελευθέρωσες, και τον οδήγησες πάλι σαν φιλάνθρωπος προς
την άνω Πόλη, τη Βασιλεία Σου»), αφετέρου την ανοικοδόμηση του ναού που κήρυσσε
ο προφήτης την χρησιμοποιεί ως μέσον για να τονίσει και ότι ο ίδιος ο προφήτης
έγινε ναός του Θεού («Ο Θεός που κατοικεί στα ουράνια και γεμίζει όλη την
οικουμένη σε φανερώνει ναό αγιωσύνης, προφήτα») και ότι εμείς οι χριστιανοί
είμαστε ναός του αγίου Πνεύματος και καλούμαστε να το επιβεβαιώνουμε διαρκώς
στην καθημερινότητά μας («μακάριε Προφήτη, αξίωσέ μας να γίνουμε ναοί του
ζωντανού Θεού»).