Κατά την Ορθόδοξη παράδοση, οι προσευχές ημών των ζώντων αποτελούν τη μοναδική «γέφυρα» βοήθειας για τις ψυχές που έχουν φύγει, καθώς οι ίδιοι δεν μπορούν πλέον να μετανοήσουν, διότι μετά τον θάνατο δεν υπάρχει μετάνοια..
Παράλληλα ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος δίδασκε ότι η μνημόνευση κατά τη Θεία Λειτουργία, μέσω του προσφόρου και των ονομάτων που διαβάζονται στην Αγία Πρόθεση από τον λειτουργό ιερέα είναι η μεγαλύτερη βοήθεια για τις ψυχές των κεκοιμημένων, καθώς την ώρα εκείνη προσφέρεται η «φρικτή θυσία» του Χριστού για όλο τον κόσμο.
Συνοψίζοντας, θα λέγαμε πως οι πατέρες της Εκκλησίας μας προτάσσουν δύο τρόπους βοήθειας προς τους κεκοιμημένους αδελφούς μας· την προσευχή (μνημόνευση στη Θεία Λειτουργία, Τέλεση Μνημοσύνων, Προσωπική προσευχή) και την ελεημοσύνη.
Κατά την Ορθόδοξη παράδοση, οι προσευχές ημών των ζώντων αποτελούν τη μοναδική «γέφυρα» βοήθειας για τις ψυχές που έχουν φύγει, καθώς οι ίδιοι δεν μπορούν πλέον να μετανοήσουν, διότι μετά τον θάνατο δεν υπάρχει μετάνοια..
Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης παρομοίαζε τους κεκοιμημένους με «φυλακισμένους» και τις προσευχές μας με αναψυκτικά ή φαγητό που τους στέλνουμε. Τόνιζε ότι η προσευχή δίνει στον Θεό το «δικαίωμα» να παρέμβει και να βελτιώσει την κατάστασή τους, καθώς Εκείνος σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου αλλά συγκινείται από την αγάπη των ζωντανών.
Παράλληλα ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος δίδασκε ότι η μνημόνευση κατά τη Θεία Λειτουργία, μέσω του προσφόρου και των ονομάτων που διαβάζονται στην Αγία Πρόθεση από τον λειτουργό ιερέα είναι η μεγαλύτερη βοήθεια για τις ψυχές των κεκοιμημένων, καθώς την ώρα εκείνη προσφέρεται η «φρικτή θυσία» του Χριστού για όλο τον κόσμο. Συνιστούσε δε την κρυφή ελεημοσύνη στο όνομα του κεκοιμημένου ως μέσο παρηγοριάς, κάτι το οποίο διαβάζουμε κι από τη γραφίδα του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού ο οποίος υποστήριζε ότι οι αγαθοεργίες και οι Λειτουργίες ωφελούν ακόμη και εκείνους που έφυγαν με μικρές αμαρτίες, προσφέροντάς τους ανακούφιση και ελπίδα για την τελική κρίση.
Συνεπώς, ο θάνατος δε χωρίζει τα μέλη της Εκκλησίας, εφόσον η πνευματική επικοινωνία μέσω της προσευχής καθίσταται ζωντανή πραγματικότητα που αισθάνονται οι ψυχές, όπως έλεγε ο άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης.
Συνοψίζοντας, θα λέγαμε πως οι πατέρες της Εκκλησίας μας προτάσσουν δύο τρόπους βοήθειας προς τους κεκοιμημένους αδελφούς μας· την προσευχή (μνημόνευση στη Θεία Λειτουργία, Τέλεση Μνημοσύνων, Προσωπική προσευχή) και την ελεημοσύνη.