Α Ν Α Τ Ρ Ο Π Η !

 Ο κοντινός Κυρίου με την
ταυτότητα

του
Γένους του ολούθε  σφραγισμένος

φανέρωσε
τον θησαυρό που ’κρυβε στην καρδιά του˙

Θεός
και αρχηγός του ο χρυσός που 

λάμψη
έφερνε με βια στα φλογισμένα μάτια,

τα
μαθημένα χώμα και λάσπη να κοιτούν.

Κι η
μακρινή και ξένη, του δρόμου η γυναίκα,

μονάχο
φτύσμα των καλών και «ηθικών»,

που
’ξεραν λίθους με γωνιές να ρίχνουν πάνωθέ της,

έδειξε
πως δικός της θησαυρός

είν’
ο Χριστός που τους χαμένους κυνηγούσε.

Άπλωσε
χέρια ο μαθητής τ’ αργύρια να πάρει

και
μαύρο χέρι δαίμονα έκλεψε την καρδιά του.

Άπλωσε
χέρια η ποταπή μύρο για να προσφέρει

κι
είδε το Μύρο τ’ Άγιο να την κερνά τη χάρη.

Η
λογική τ’ ανθρώπου απόγινε αργή κι οι 

«ασφαλείς»
αισθήσεις σβήστηκαν απ’ τον χάρτη.